در خیــــــــــــــــــال

پدر از من واقف ني،

مي گفت:

              " تو اولا ديوانه نيستي ،

              نمي دانم چه روشي داري،

              تربيت رياضت هم نيست...

گفتم:

              "يک سخن از من بشنو،

              تو با من چناني که خايه بط را زير مرغ خانگي نهادند،

              پرورند و بط بچگان بيرون آيند،

              بط بچگان کلان ترک شدند،

              با مادر به لب جو آمدند،

              در آب درآمدند،

              مادرشان مرغ خانگي است،

              لب جو مي رود، امکان درآمدن در آب ني،

              من دريا مي بينم مرکب من شده است،

              وطن و حال من اين است....

گفت:

              با خودی چنین کنی، با بیگانه چه خواهی کرد....

حضرت شمس تبریزی

              آن بي قراري ها...

                         و آن هر بار سوگند خوردن ها ...

خودت را تسكين مي دهي كه هيچ مشكلي پيش نخواهد آمد

با اين حال ساعتي طول مي كشد

تا خود قانع كني كه بهتر است بروي و خوش آمد بگويي به مهمانان...

...

صدايت گرفته...

        و سرماخوردگي بهترين بهانه است...

براي حرف نزدنت

        سر درد ...

و براي دير آمدنت

        خواب بودن ...

براي هر كدام بهانه اي هست

ولي لرزش دستت را چه مي كني هنگام چايي آوردن ؟؟

اين يكي ديگر قابل انكار نيست

               نمي توان ناديده اش گرفت...

نگاهي سنگين و ...

يادش به خير باد كمي مانده تا قرار

من بودم و تو بودي و قانون انتظار

تو بودي و فراغت از آشوب ِ قلب من

من فارغ از تفكر دنيا و كسب و كار

....

بی سبب رفتی و من چشم به راهت ماندم  

چشم خود بستی و من مات نگاهت ماندم

خنده دار است، گناه از تو و من می سوزم !!

وه که در دوزخ پر سوز گناهت ماندم

پشت کردی به من و بی خبر از فردایت

رفتی و دل نگران بر سر راهت ماندم

موی من از غم عشق تو سفید است و هنوز

بر سر عهد دو چشمان سیاهت ماندم

هر که آمد به طمع سطل به چاهی انداخت

ساده من کز پی عهد تو به چاهت ماندم

صبح رفتی و مرا شام شد از هجر تو، صبح

چشم تر، بی خبر از شام و پگاهت ماند

با خیال این همه همراهی و در واقع هیچ

بی سبب رفتی و من چشم به راهت ماندم  

اجل به قصد فنا با شتاب می بردم

خیال هم به ره ناصواب می بردم

تمام هستی من جز سوال نیست ولی

ببین چگونه مرا بی جواب می بردم

به خیره عمر گذشت و هنوز دست به دست

نشسته ام من و آهسته خواب می بردم

به خار زار حقیقت قدم زنان خورشید

گرفته دستم و همچون حباب می بردم

ندیده ام ز حقیقت در این جهان خیری

اگر چه چشم به سوی سراب می بردم

نصیب من ز طراوت سرای باران بین

نه سیل و موج، که یک قطره آب می بردم

به یک نگاه تو مستی چنان به خون آمیخت

که شیخ، دست به گردن، خراب، می بردم

قسم به چشم تو، هر جا که یاد نرگس توست

خیال، سوی مکان های ناب می بردم

خيلی جاها خوانده بودم اين جمله را :

" عطر حضور "

تا ديروز گمان می کردم که اين جمله نيز از آن تعارفات عاشقانه است و بس....

...

ديروز که پس ازمدت ها دوباره ديدمت

تازه فهميدم که "عطر حضور" يعنی چه...

مشام دلم معطر شد از عطر حضورت...

کسی به دادم نمی رسد

آبی نمی بینم، اما نمی دانم چرا کسی تشنه نیست؟!

مادرم بالای سرم ایستاده و نگاهم می کند

انگار او هم کمی تشنه است

اما خودش هم نمی داند

لبهایش خشک شده اند...

لب هایـ ...

لب ...

کجایی که به اندازه اقیانوسی خالی از آب

عطش دیدارت را دارم ...

این صراط المستقیم...

به اطراف نگاه می کنم...

به دنبال یک جای پا هستم در این تاریکی...

 جرات قدم نهادن را ندارم...

       تاریک،

            سرد،

              نمناک....

                 چه قلبی دارم!!!!؟؟

می خواهم گناه کنم....

همان گناه نخستین را....

به امید اخراج از بهشت....

          انديشه كردن و سخن گفتن،

                   حتي حرف زدن ِ بدون تفكر و تعقل،

                          انگيزه مي خواهد كه براي همه شان تو هستي...

اين انگيزش آنقدر طبيعي ست

        كه حتي براي نفس كشيدن نيز به تو انگيزه نيازم دارم...

...........

همه دست به دست تو راه مي روند

                      اما من دل به دست تو ...

همه پا به پاي تو مي دوند

                      و من سر به پاي تو ...

همه به حرفت گوش مي دهند

                      و من جان مي دهم ...

شايد من عجيب هستم كه هنوز اعضاي بدنم را نشناخته ام...

نمي دانم چرا نمي توانم از اعضايم درست استفاده كنم؟!

شايد هم بقيه غلط استفاده مي كنند...

اصلا شايد اعضا نيز مانند رفتارمان، در مقابل افراد گوناگون،

        جايشان عوض مي شود...

بهتر است اين گونه باشد.

در اين دگر گوني هاست كه زندگي جسماني، معناي آسماني مي يابد

                        و تن خاكي، بوي افلاكي ...

...................

براي من كه پيش تر ها مزه ديوانه بودن را چشيده ام،

             اين عاقلانه زيستن حكم مردگي (نه زندگي) را دارد...

بيا و قلب زمان را چراغ باران كن

نگاه منتظرت را نثار باران كن

بيا و شيشه اين قلب تيره از غم را

به سنگلاخ نگاهت بكوب و داغان كن

چگونه بي تو تحمل كنم غريبي را

طلوع كن و مرا آفتابگردان كن

...

صدای خش خش ثانیه ها را زیر پای بی تفاوتی های مردم می شنوم...

دلم می شکند...

غصه ثانیه هایی را می خورم که در غفلت گذرانده ام...

لحظاتی که بی تو می گذرند...

لحظاتی که تو نیستی...

نه اینکه نیستی!!!

هستی، اما کم رنگ...

        لحظاتی که نقوش روی در و دیوار زمان رنگی تر شده اند...

مرا ببخش

                   یا حبیب قلوب الصادقین

گاهی شعبده باز زندگی چیزهایی از آستینش بیرون می آورد که باورت نمی شود، گمان می کنی که همه شعبده بازی است و بس...

اما کم کم ...

تیشه جایش را به قلم داده و کوه جایش را به سینه

هر کلمه ای که می نویسم ضربه ای ست به این قلب سنگی...

و غرورم

که می شکند کم کم ...

سنگ تراش گیتی را ببین!! ... دست مریزاد...

هر شکلی که می خواهد از این تکه سنگ سیاه ،

          می تراشد...

                    می سازد...

                               می سوزد...

می ترسم دعا کنم

می ترسم نماز بخوانم

هر گناهی که بخواهی کرده ام.... اما کافر نبوده ام...

می ترسم نماز بخوانم...

     تو و خدا... بايد يکي را انتخاب کنم. مي دانم که نمي توانم خدا را انتخاب کنم، چون اين انتخاب تعهداتي خواهد داشت که هيچ تضميني براي انجامشان ندارم و مي دانم که نمي توانم انجامشان دهم.

     اما ترا هم نمي توانم انتخاب کنم، اصلا تو و خدا قابل قياس نيستيد!!! کفه ترازوي خدا چنان سنگيني مي کند که تو را به آسمان مي برد.

پس چه کنم؟؟؟؟؟

    اما هنگامي که با تو هستم و يا در يادت غوطه ورم، خدار را حس مي کنم. همين ترازو را در نظر بگير: هرچقدر خدا سنگين باشد، اطمينان دارم که ارتباط مستقيمي با تو دارد که هرگز گسستني نيست. شايد فاصله طولاني باشد اما هميشه ارتباط هست ...

    وارد کفه تو مي شوم و شروع مي کنيم همديگر را سنگين مي کنيم، باشد که به خدا برسيم

ولي اين جمله به اين معني نيست که با هم خواهيم بود، چون اين امکان ندارد....

شادي هايم را با تو قسمت مي کنم و پايت را از زندگي ام کنار مي زنم. طاقت غم هايم را نــ... من نيز ندارم، اما ناچارم...

جايي شنيده ام  که "يک بار خواب ديدن تو به تمام عمر مي ارزد" .... اما به اين اعتقاد ندارم...  عمرم را با يادت سر مي کنم و گويي در خوابم و خواب نيز بيشتر از تو از من بيزار است و فراري تر از تو...

خدا هم که گويا سرش شلوغ است.... خوب حق دارد، بيچاره آن بالا نشسته است و به شاکيانت جواب مي دهد...

همه از تو و آن چشم ها گله دارند و شکايت...

      مگر کم خانه خراب کرده اي؟  مگر کم به خاک سياه نشانده اي؟

همه که مثل من نيستند که بسوزند و بسازند، مردم عقل دارند و صبر، به خدا شکايت مي کنند و منتظر مي مانند تا رسيدگي شود... اما من بي چاره:

به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم ***  شمايل تو بديدم نه عقل ماند و نه هوشم

و دل:

اي دل نه هزار عهد کردي

   کاندر طلب هوا نگردي؟ 

کس را چه گنه تو خويشتن را

  بر تيغ زدي و زخم خوردي

ديدي که چگونه حاصل آمد

  از دعوي عشق روي زردي؟

 يا دل بنهي به جور و بيداد

   يا قصه‌ي عشق درنوردي

اي سيم تنِ سياه گيسو

  کز فکر سرم سپيد کردي

بسيار سيه، سپيد کردست

  دوران سپهر لاجوردي 

صلحست ميان کفر و اسلام

  با ما تو هنوز در نبردي 

سر بيش گران مکن، که کرديم

  اقرار به بندگي و خردي 

با درد توام خوشست ازيراک

  هم دردي و هم دواي دردي 

گفتي که صبور باش، هيهات

  دل موضع صبر بود و بردي 

هم چاره تحملست و تسليم

  ورنه به کدام جهد و مردي 

بنشينم و صبر پيش گيرم

  دنباله‌ي کار خويش گيرم 

 بي قرار تو ام و در دل تنگم، گله هاست
آه ، بي تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب!
در دلم هستي و بين من و تو فاصله هاست

        تو آرآم آرآم در جانم نفوذ ميكني و آنرا تر مي كني نرم مي كني  تا  شايد اين گونه  جانِ شيفته تري 

داشته باشم...

 وقتي به ياد تو مينويسم خطم زيبا تر مي شود، كلمات اندازه ي درست دارند. اگر گهگاهي هم دستم خط بخورد،  مي دانم تو اخم كرده اي !

و قتي با توام  بزرگ مي شوم به اندازه هاي واقعي ام در مي ايم ... زيبا مي شوم ..كودك مي شوم و پرواز مي كنم  ناگهان فكري از خاطرم مي گذرد  يكي از پرها يم را باد به سوي تو مي اورد  و تو يه جوري مي فهمي كه مال منست !

وقتي باورم كردي باغچه اولين گلش را نشان داد و من ديگر از  دست مگس ها عصباني نشدم و رفت و امد مورچه ها را به اشپز خانه  با عشق تماشا كردم!!!!!

وقتي قلب كودكت را براي اولين بار لمس كردم بعد از مدت ها  دلم خواست اين حروف حيرت زده را كنار هم بگذارم...

نوشته از : تهمینه